2. Dwie twarze

Dawno do was nie pisałam w tym miejscu, a właściwie to napisałam w nim tylko raz, wtedy sobie obiecując, że takie recenzje reklamowe w moim wykonaniu będą się pojawiały przynajmniej jedna na miesiąc. Skoro powstaje ten wpis, to znaczy, że jak na razie zamierzam się wywiązać z obietnicy postawionej głównie samej sobie

Ostatnimi czasy przedstawiałam wam bliżej „Świat Niemiłości” i moje spojrzenie na tę opowieść. Od tamtej pory chyba pokochałam kryminały, a przynajmniej to na nie dopadła mnie szczególna faza. Polubiłam zwłaszcza te krótkie, jednowątkowe, będące takimi „do łyknięcia na jeden wieczór pod kocem i lampką wina znajdującą się gdzieś nieopodal”. W ten sposób trafiłam na „Dwie twarze” autorstwa Dellirah.

1. Świat Niemiłości

Długo zastanawiałam się nad tym co wziąć na tak zwany „pierwszy ogień”. Miałam do wyboru kilku, a być może i nawet kilkunastu wspaniałych autorów. Mogła to być Ja-Mewa, mogła Migotka, mogła Majka czy Vakme. W każdej z twórczości tych pań cenie coś innego, bo każda ma swój niepowtarzalny styl i skupia uwagę czytelnika w zupełnie innym miejscu, rzuca światło na inne sytuacje.

Dzisiaj jednak nie zrecenzuję żadnego opowiadania wspomnianych powyżej autorek. Możecie być pewni, że kiedyś taki dzień nastąpi, ale nie będzie to dzień dzisiejszy, bo dziś zamierzam się skupić na czymś szybkim, krótkim, a jednocześnie przytłaczającym.